Od 8 rano nie dostawały już nic do jedzenia, a chwilę później i woda zniknęła. W samochodzie była przygotowana kuweta, budka z drapaka, siedzenie wyłożone folią i kocykiem tak na wszelki wypadek, kabanosy w schowku. Gotowi do drogi ruszyliśmy, a przed nami ok. 8h do Świnoujścia i dalej 8h do Ystad, a dalej 2h do Kopenhagii.

Bestia

Kocurka

Kupy jak nie było od rana tak też w samochodzie nie udało się zrobić. Woda w misce jechała cały czas nietknięta, tylko jeden kabanos poszedł – Kocurka oczywiście zjadła. Tuż przed samym świnoujściem okazało się, że mamy spory zapas czasu więc przystanęliśmy na leśnym parkingu. Bestia w szelki i sru do lasu. I tu standard, obczajka liści, nowych zapachów, ziemi, drzew ale siku ani kropli.

Bestia

Następnie chwilę czekania na prom i ładujemy się do kabiny. Nikt nie sprawdza kotów przy wejściu. Totalna samowolka, można by wnieść lwa i nikt by się nie czepiał. Kabina, specjalnie przystosowana do przewozu zwierząt, bo tak hucznie się nazywa, to nic innego jak zwykła kabina dwu osobowa, z wielką metalową kuwetą pod dolną koją do której nasypuje się żwirek, i ot cała kabina. Zapachy jakie w niej panowały przypominały zwierzęce, głównie psa, choć nie było najgorzej. Standard mocno średni, ale przyzwoity. Najważniejsze, że można być ze zwierzakami cały czas.

Bestia Sindbad żeglarz

Bestia Sindbad żeglarz

Po dopłynięciu do Ystad, zapakowaliśmy się do samochodu, paszporty kocie pod ręką i ruszamy. I tu kolejny zonk. Pusto. Nikt nic od nas nie chce, żywego ducha na lądzie nie ma co by zechciał zobaczyć koty. Więc paszporty z powrotem do schowka i jedziemy dalej. Wjazd do Danii, też spokojny. Nikt nic nie kontroluje. Kocurka zrobiła się niespokojna, łaziła po samochodzie wypatrując co chwilę przez okno. Bestia w transporterze. Podczas jazdy doszło do jakiegoś zgrzytu między kotami i tak się powfukały, że nie chciały za chiny wejść razem do transportera. Ale podróż dobiegała już końca, w Kopenhadze, jakieś 20min przed końcem Bestii włączył się indicator i zaczeła nerwowo chodzić po samochodzie i rozglądać się przez okna. Jak by wyczuła, że już dojeżdzamy i za chwilę będziemy w nowym mieszkaniu. Skąd ona to wie? No idea.

Na pierwszy ogień z samochodu poszły koty, kuweta, miska z wodą, potem cała reszta. Mieszkanie zaakceptowały dość szybko, pierwszy dzień to było obczajanie co i jak można popsuć, drugi odsypianie podróży. Obiecana kupa u Kocurki pojawiła się we wtorek nad ranem, czyli prawie po dwóch dobach…. wow.

Podsumowanie podróży:
Przewoźnik promowy to Unity Line, prom Scania. Czas podróży Warszawa – Kopenhaga: 20h
W samochodzie Kocurka mile nas zaskoczyła swoim zachowaniem, po krótkiej walce uległa i siedziała spokojnie. Byliśmy przygotowani na 8h wycia, płaczu i histerii, a tu tak miło się skończyło.
Cała wyprawa swój koniec miała w Danii, a przecież najpierw płyneliśmy do Szwecji. Zonk byłby jakby się okazało, że mają inne przepisy niż duńskie. Tak się zastanawiam, czy ten szał z przepisami, badaniami, szczepieniami, czipowaniem, paszportami itp. to nie jest trochę na wyrost. Bo przecież nie ma granic, kontroli takich jak na lotnisku więc kto u licha ma nas badać? Fakt, można trafić na upierdliwego policjanta na drodze, ale co on biedak zrozumie z kociego paszportu? Zadowolony będzie, że odpowiednie rubryki będą wypełnione i już.
Kabina przystosowana do przewozu zwierząt, cóż brzmi hucznie, trochę kosztuje, ale dla komfortu zwierzaków warto.

Kocurka

Bestia

Po wpisaniu do paszportów i wklepaniu do komputera wpadłam na pomysł by tak kontrolnie zrobić futrom morfologię. I znów Kocurka na pierwszy ogień poszła, ale stawiła taki opór że nie dało rady pobrać krwi. Stukanie w głowę, zakrywanie ręcznikiem, nic nie pomogło. Wobec takiego rozwoju sytuacji z Bestią nawet nie próbowaliśmy, może następnym razem się uda.

Po odrobaczeniu powinno się wymienić cały żwirek i umyć kuwetę w ciągu max. 48h!

W naszej lecznicy czipowanie kosztowało ok. 70zł + wydanie paszportu/1 kota. Samo czipowanie trwa moment w zależności od stopnia oporu stawianego przez kota. Kocurka przyjęła spokojnie, Bestia musiała wyrazić co sądzi o całej operacji, ale udało się.

Kocurka

Bestia

17 listopada we Włoszech obchodzony jest Dzień Czarnego Kota.

Rodzaje żwirków:

zbrylające: drewniane, betonitowe
niezbrylające: drewniane, betonitowe(sepiolitowe), silikonowe

Żwirki zbrylające działają tak, że wchłaniają siuśki i powstaje bryłka, którą łatwo usunąć. Natomiast żwirki niezbrylające tylko wchłaniają siuśki nie tworząc przy tym bryłki i takie nieczystości można usunąć, ale łatwiej wymieszać z pozostałym czystym żwirkiem.

Żwirki drewniane są naturalne, przeważnie z sosny. Bardzo dobrze pochłaniają wilgoć i nieprzyjemne zapachy, nie pylą (ewentualnie podczas nasypywania do kuwety), można usuwać do toalety. Występują w dwóch odmianach: pałeczek ok. 3cm długości i małych drobnych kamyczków.

Żwirek drewniany niezbrylający.

Żwirek drewniany zbrylający.

Żwirki betonitowe są robione ze skały, bardzo dobrze pochłaniają wilgoć, jednak dużo gorzej radzą sobie z zapachami. Występują w kilku odmianach zapachowych np. lawenda, morski, leśny niemniej w połączeniu z siuśkami te zapachy giną i pozostaje zapach kociego moczu. Dodatkowo bardziej pylą i znacznie bardziej się roznoszą po mieszkaniu bowiem kamyczki są bardzo małe. Zbrylone części można usuwać do toalety, ale trzeba liczyć się z częstym jej zapychaniem. Są za to dużo tańsze od drewnianych.

Żwirki sepiolitowe (piana morska) to odmiana żwirku betonitowego, różnią się tylko tym, że są niezbrylające.

Żwirki silikonowe wykonane są z żelu krzemionkowego, są niezbrylające, wsypuje się je na grubość ok. 4 palców i wymienia raz w miesiącu. Kryształki są białe i pod wpływem siuśków zmieniają kolor na żółty. Jak zapewnia producent w 100% pochłaniają wilgoć i zapach. O ile z tym pierwszym się zgodzę to z tymi zapachami bywa różnie. Żwirki te są głośne podczas grzebania w nich przez kota (niektóre koty na początku lubią się bawić kryształkami). Cenowo plasują się w okolicy drewnianych żwirków.

Jaki zatem żwirek wybrać? To najlepiej uzgodnić z kotem, Kryteriów wyboru jest dużo, od ceny po nośność po mieszkaniu. Najlepiej poeksperymentować.

Na początku używałam betonitowego bo był najtańszy. Niestety nie był wyjątkowo wydajny, nie pochłaniał zapachów, wbijał się kocią łapę i był roznoszony po całym mieszkaniu, bryłki trzeba było usuwać do worka.
Następnie spróbowałam silikonowego. Wydajność zadowalająca, cenowo znośnie, pochłaniał wilgoć, ale te zapachy no i był mega głośny. Również był roznoszony po mieszkaniu.
Kolejnym żwirkiem był drewniany niezbrylający. Bestia kompletnie w nim nic nie zagrzebuje, bardzo dobrze pochłania wilgoć i zapachy, jest mega wydajny, do kuwety wsypuję go tak by przykryć dobrze dno bowiem pochłaniając wilgoć pęcznieje i rozpada się na trociny, robi się go strasznie dużo. Przy odpowiedniej łopatce można zużyte części na bieżąco usuwać do toalety. Niestety właśnie te trociny są najczęściej wynoszone poza kuwetę jednak szybko odpadają z kocich łap, tak że poza łazienkę nie są wynoszone.
Obecnie w drugiej kuwecie testuję drewniany zbrylający i jak dotąd jedyne jego wady to nieznacznie większe roznoszenie po mieszkaniu w porównaniu z niezbrylającym i koty w nim chętniej grzebią więc jest go pełno wokół kuwety. Jako wycieraczka pod kuwetę dobrze sprawdza się taka zwykła najtańsza z ikei.

Żwirki w: krakvecie, animalii i zooplusie

Kocięta na sprzedaż nie były tanie, obijały mi się o uszy kwoty 2 i 4 tyś. zł. Szok. Za taką kwotę kot w schronisku przeżyłby pół roku. Były też organizowane zbiórki dla bezdomniaków, również tych z warszawskiego palucha. Poniżej zdjęcia z wystawy.

Za kwoty grubo powyżej 1 tyś. zł. można było nabyć super wypasione drapaki. Czym się różnią od tych za 200-300 zł.? Są naprawdę solidnie wykonane tak, że samemu ma się ochotę po nich powspinać, co oczywiście nie uzasadnia zakupu za taką kwotę, przynajmniej dla mnie.

Super drapak.

Super drapak.

Jeśli już upieramy się na takie rośliny powinny się znajdować poza zasięgiem kota, któremu w zamian dostarczmy trawę/owies.

Poniżej znajduje się lista roślin ozdobnych, które mogą być zagrożeniem dla naszego zwierzaka:

• Abrus precatorius
• Aconitum sp. – tojad
• Actaea spicata – czerniec gronowy
• Aesculus hippocastanum – kasztanowiec zwyczajny
• Allium sp. – czosnek
• Alocasia sp.
• Aloe vera – aloes
• Amaryllis sp.- amarylis, amarylek
• Arisaema triphyllum – obrazkowiec
• Atropa belladonna – pokrzyk wilcza-jagoda
• Awokado
• Azalea sp. – azalia
• Buxus sp. – bukszpan
• Celastrus sp. – dławisz, słodkogorz
• Celastrus sp. – dławisz, słodkogorz
• Cestrum nocturnum
• Chrysanthemum sp. – chryzantema, złocień
• Chrysanthemum sp. – chryzantema, złocień
• Clematis virginiana – powójnik wirginijski
• Colchicum autumnale – zimowit jesienny
• Conium maculatum – szczwół plamisty
• Convallaria majalis – konwalia majowa
• Cyclamen sp. – fiołek alpejski, cyklamen
• D. spectabilis – ładniszka okazała, dicentra
• Daphne mezereum – wawrzynek wilczełyko
• Datura sp. – bieluń
• Delphinium – ostróżka
• Descurainia pinnata
• Dicentra cucullaria – biskupie serduszka
• Diffenbachia sp. – diffenbachia
• Digitalis purpurea – naparstnica purpurowa
• Dracaena – dracena, smokowiec
• E. pulcherrima – poinsecja
• Euonymus japonicus – trzmielina japońska
• Euphorbia milii – wilczomlecz
• Fikusy
• Geranium
• Grzyby – wszystkie gatunki mogą stanowić potencjalne zagrożenie
• Hedera helix sp. – bluszcz pospolity (wiele jego odmian)
• Helleborus niger – ciemiernik
• Hydragea sp. – hortensja
• Hydrangea sp. – hortensja
• Ilex sp. – ostrokrzew
• Ipomea purpurea
• Kalmia latifolia – kalmia wielkolistna
• Kwiaty cebulkowe takie jak tulipan, hiacynt, irys
• Laburnum sp. – złotokap
• Lantana camara
• Lathyrus sp. – groszek
• Ligustrum sp. – liguster
• Ligustrum vulgare – ligustr pospolity
• Liliaceae – liliowate
• Lobelia sp. – lobelia
• Lupinus sp. – łubin
• Melia azedarach
• Narcissus sp. – narcyz
• Narcissus sp. – narcyz
• Nerium oleander – oleander
• Nicotiana sp. – tytoń ozdobny
• Papaver sp. – mak
• Parthenocissus quinquefolia – dzikie wino
• Parthenocissus quinquefolia – winobluszcz pięciolistkowy
• Philodendron sp. – filodendron
• Phoradendron sp. – jemioła
• Physalis sp. – miechunka
• Phytolacca americana – szkarłatka amerykańska
• Primula – pierwiosnek
• Prunus sp. – wiśniowate (wiele odmian, m.in. dzika wiśnia, morela, brzoskwinia)
• Ranunculus sp. – jaskier
• Rheum rhaponticium – rabarbar
• Rhododendron Ficus sp. – różanecznik, rododendron
• Ricinus communis – rącznik pospolity
• Robinia pseudoacaria – robinia akacjowa, grochodrzew
• Sambucus nigra. – jagoda bzu czarnego
• Sanguinaria canadensis
• Solanaceae – psiankowate (np. ziemniak ale również bieluń)
• Solanum lycopersicum – pomidor (tylko część pnąca jest szkodliwa)
• Solanum pseudocapsicum – ozdobna odmiana wiśni
• Taxus sp. – cis – cała roslina
• Veratum viride – ciemiężyca
• Wisteria sp. – słodlin, glicyna, wisteria

Oczywiście nie każda z tych roślin zabije kota. I pewnie nie raz się zdarzy, że kot bezkarnie będzie podjadać w/w rośliny i nic mu nie będzie, tak jak człowiek od jednego papierosa czy kieliszka wódki raka nie dostaje. Lub zdarzy się tak, że kot nie będzie zainteresowany daną rośliną, ale masz gwarancję, że nagle gdy Ciebie nie będzie w domu, nie zmieni preferencji i się nią nie zainteresuje?

Zaryzykujesz zdrowie lub życie swojego zwierzaka tylko dlatego, że miło popatrzeć na roślinę?